Wandelend door de stad ontmoet ik jou telkens opnieuw

Meestal kijk je naar de grond,

Af en toe hef je even je hoofd op om tegen niemand op te botsen

Je bent bang opgemerkt te worden, bang om tot last te zijn

Lang geleden is jou al vertelt dat je beter niet geboren had kunnen worden

Dat je misschien wel een vergissing bent.

Je rug en schouders zijn kromgebogen

Van al de verwijtende neerbuigende ogen die jij op je voelt

Telkens opnieuw raakt mijn ontmoeting met jou me

Je vertelt me zonder woorden waar het mis ging in deze wereld

Hoe lelijk de mensen zich vergist hebben in waar het echt om draait

Hoezeer we onszelf voor de gek houden

Tegelijk moedig je in mij aan om je te vertellen dat je de over jou uitgesproken leugen los mag laten

Want ik wil je bij deze een zoveel mooiere waarheid vertellen!

 *

Lief mens,

Je bent beschadigd geraakt

Ergens tussen je oorsprong en de eeuwigheid in

Is je onschuld ontnomen

Misschien door mensen, misschien door de natuur

Je bent alleen gelaten

En je hoop en je dromen ver achter je gebleven

Nu dwaal je doelloos rond op de paden van deze aarde;

Door de straten van deze stad

Je heb heimwee naar alles,

ook al weet je niet precies naar wat

En je verlangt terug naar toen,

hoewel je niet weet wat je toen eigenlijk had

Je voelt je verraden, maar je weet niet eens door wie

En je draagt een schuld last met je mee die te groot is om in één blik te vangen

Je gaat zo gebukt onder alles wat jou is wijsgemaakt, door wie dan ook

 *

Lief mens, het doet me pijn om jou zo te zien

Waar ben je begonnen die onmenselijke last met je mee te dragen?

Wanneer besloot je dat jijzelf niet waardevol genoeg bent?

 *

Allerliefst mens, laat mij je nu vertellen hoezeer jij geliefd bent

Hoezeer er van je gehouden wordt op de hemel en op de aarde

En ik vraag je, nee ik geef je de opdracht, om jouw last neer te leggen

Laat al dat schuldgevoel los en al die verwijten

Ga met je beide benen, ja met je hele lijf, in de vrijheid staan

God heeft je vrijgezet van elke aanklacht waar jij elke zonsopgang mee opstaat

En elke zonsondergang mee gaat slapen.

Pluk de vruchten van de levensboom, laat de vrijheid je geheel omgeven

Want het is deze waarheid, dat Jezus is opgestaan, die jou verlost!

 *

Mens, je bent vrij!!

Fijne regendruppels vragen me mijn hoofd op te tillen

Ze willen mijn wangen, mijn ogen, mijn hals verfrissen

Toe maar, hef je hoofd op naar de hemel

Het water verkoelt mijn gloeiende huid

Het spoelt de vuile vegen van mijn gezicht af

Ik voel mezelf schoon worden, steeds schoner

En met elke regendruppel die over mijn wangen naar beneden rolt

Voelt de last die ik besloot met me mee te torsen

Een heel stuk lichter

Mijn hoofd zelf lijkt gewicht te verliezen

Omdat de zorgen langzaam wegvloeien

Wat een bevrijding is er in dit reinigende water

Langzaam aan houden de regendruppels op met vallen

Mijn gewassen wangen zijn nog naar de hemel gericht

Wanneer ik mijn ogen open kijk ik vol naar een helder blauwe lucht

Een hemel vol beloften en trouw

Nog nooit raakte genade mij zo diep van binnen

Het is nooit te laat om opnieuw te beginnen!

Losgelaten in het universum

Een los deeltje in het heelal

Toevallig op de planeet aarde geland

Per ongeluk de levensadem gekregen

en nu met twee benen, twee armen, een denkend hoofd en een voelend hart

meer aanwezig in dit leven dan ooit

maar tegelijk zo ontheemd, zo verward

waar hoor ik werkelijk thuis?
En waarom verlang is zoveel dingen die onbereikbaar zijn?

Moest ik werkelijk in dit grote spel der toevalligheden meespelen?

Er wordt gespeeld, elke dag, elk uur

Met mijn gevoel

Met mijn dromen

Het lijkt één groot spel, met dobbelstenen en veel kanskaarten

Maar waar ik uitkom, waar ik heenga

Het is een grote waas

 *

Hoe kan een gelovige vrouw zo spreken?

Hoe kan zij zulke bedenkingen hebben

Bij een leven dat haar door de Schepper geschonken werd

Het leven dat Hij zo liefheeft en daarom wilde delen

Hoe kan een vrouw die weet dat ze elke adem

Puur en alleen te danken heeft aan de genade zulke twijfels hebben?

Hoe kan zij richting in haar leven missen,

Wanneer Jezus zelf haar paden baant?

En hoe kunnen haar gevoelens en verlangens onbeantwoord zijn

Wanneer Hij de maker van al die emoties is?

Wat een warboel. Wat een onbegrip. Wat een ongeloof. Wat een menselijkheid.

*

Heer, kom mij tegemoet. Ik ben maar een mens. Ik begrijp het niet. Het leven niet, mezelf niet, U niet. Waar gaat U heen met mij, met deze wereld? Wat zijn Uw plannen? Ik doorgrond ze niet. Heeft U mijn geluk op het oog? Of gaan uw plannen zoveel verder dan het individu, en denkt U aan het lot van de gehele mensheid? Hoe verhouden die zich dan tot elkaar? Want per slot van rekening bestaat die hele mensheid uit vele individuen die door Uw handen zijn voortgebracht. 

*

U kent mij toch? U weet toch alles wat er in mij om gaat? Van de traan tot de lach. Van de slaap tot de dans. Elke droom en elk verlangen. U weet het toch? Wilt U dan mijn uitnodiging aannemen, en mij ontmoeten in elke traan, in elke lach, in elke slaap en elke dans. En laat mij U zien in al mijn dromen en al mijn verlangens. Ik mis U, lieve Jezus. Ik mis U zo.

The Lord is my Shepherd, I won’t be wanting

Een gezellige zolderkamer met knusse ramen

Een grote eik met mooie groene bladeren

The Lord is my Shepherd, I won’t be wanting

Prachtige brieven met zo’n warme inhoud

Zonnestralen op het kleedje in het park

The Lord is my Shepherd, I won’t be wanting

Vele bootjes op kabbelende grachtjes

En grote meeuwen aan de Katwijkse zee

The Lord is my Shepherd, I won’t be wanting

Tijd hebben voor lezen en schrijven

De luxe van een wasmachine in huis hebben

The Lord is my Shepherd, I won’t be wanting

Vriendelijke winkeliers,

En kassiersters die je het wisselgeld netjes aangeven

The Lord is my Shepherd, I won’t be wanting

Zuid-Hollandse hartelijkheid

En muzikale kerkklokken

The Lord is my Shepherd, I won’t be wanting

Eerlijke telefoongesprekken en gemeende gebeden

Kwetsbare toegevingen en warm begrip

The Lord is my Shepherd, I won’t be wanting

Genoeg te eten en een gezond lichaam

Jip en Janneke placemats en servies in de aanbieding

The Lord is my Shepherd, I won’t be wanting

De Wereldwinkel met de geur van Afrika

Trouwkaart van een naamgenootje aan de deur

De Lord is my Shepherd, I won’t be wanting

Vooruitzichten en toekomstplannen, een verre reis

Succesvolle studieresultaten

The Lord is my Shepherd, I won’t be wanting

Verdriet dat wegvaagt, en het zonlicht van Gods zegen

Pijn die afneemt bij de aanraking van Zijn hand

The Lord is my Shepherd, I won’t be wanting

Nieuw perspectief, een helder zicht

Niet alles is zoals het lijkt

The Lord is my Shepherd, I won’t be wanting!

Ik had mensen zo mooi in mijn vitrinekast gezet. Keurig opgesteld, opgesmukt, en veilig weggeborgen achter het glas. Ze waren van mij, die mensen. Zekerheid en controle.

En toen kwam zij. De vitrinekast bleek toch iets minder zekerheid te bieden dan ik dacht. Want hij werd geopend en er werden mensen uitgehaald en er dan weer in teruggezet. 

En toen kwam dit jaar. Mensen werden voortdurend in en uit de vitrinekast gehaald, de deurtjes stonden meer open dan dat ze dicht waren. En ik besefte dat hoewel het míjn vitrinekast is, alles daarin allesbehalve van mij is. En ik realiseerde me dat ik die vitrinekast net zo goed op straat kon zetten, als een gemeenschappelijk eigendom. Want het idee ook maar iets te bezitten is een illusie. Je kunt als mens niet bezitten. Je leent, mag zorgen voor en waken over. Maar aan het einde van de dag draag je de zorg weer over aan de werkelijke Bezitter van alles. En Hij heeft geen vitrinekast nodig om zekerheid en controle te creëren… 

Jezus, drager van mijn verdriet

U, die alle dingen ziet

Hij, die mij gaf het bestaan als mens

Kent al mijn pijn, soms zo intens

Mijn ganse verleden,

De uren dat ik heb gestreden

Tegen oorverdovende stilte;

Tegen verzengende kilte;

Bij tijden zo kenmerkend voor het leven achter mijn huid

Dikke tranen over mijn wangen bij slechts het kleinste geluid

Jezus, drager van mijn verdriet

U, die uw zalvende olie over mijn hoofd giet

Die alle zonden wegneemt, vergeeft

En mij die beloofde gouden kroon geeft

Een hoopvolle toekomst is waar u over spreekt

En dat ik juist waar mijn hart u alle dagen om smeekt

Vooruitzichten en plannen

Een doel waar ik mij voor kan inspannen

Iets dat uw hart omvat

En de leegte in mijn hart vult, dat zwarte gat

Jezus, drager van mijn verdriet

Dank U dat U alles ziet

Mijn gedachten, en mijn gevoel

De eenzaamheid, soms net een poel

Het kan me zo ineens te pakken krijgen

En dan slaag ik er zelf niet meer in dat gevoel te overstijgen

Maar als U het bent die leven in mij blies,

Is het dan niet mede Uw verlies

Datgeen dat ik verloren ben

Sus en kalmeer mij toch

Van al mijn gevlucht, geren

Jezus, drager van mijn verdriet

U deed de dood teniet

U leeft in alle eeuwigheid

Dat maakt dat ik kan leven met het heden, met de tijd

Afscheid nemen. Elke dag opnieuw.

Afscheid van gisteren. Van de woorden die er gezegd zijn.

Van de mensen die er waren; de gevoelens die er waren.

Onuitgesproken meestal. Maar intens aanwezig.

Toch heb ik er alweer afscheid van moeten nemen.

Van de hoop, de verwachting, die er zo-even nog was,

Maar nu alweer tot het verleden behoort.

En elke keer laat ik weer een stukje van mijzelf achter;

Verlies ik een deel van mijzelf in de hoop die niet vervuld werd;

De verwachting die niet bewaarheid werd;

Het gevoel dat onbeantwoord bleef;

De mensen die weer vertrokken.

En jij, de ander, besef jij wel dat jij waar je ook gaat

Een stukje van mij met je meeneemt?

Heb je door dat je iets met je meedraagt dat verwijst naar mij?

En besef je eveneens wel dat ook jij een deel van jezelf verloren hebt

Aan mij?

Want het is zo. In deze wereld nemen we continu afscheid en verliezen we een heleboel.

We raken zoveel kwijt! Gewoon door te leven…

Het moment van gisteren waar ik zo van genoten heb;

Het is mij alweer ontnomen.

Gewin is er ook. Elke dag opnieuw word ik weer een beetje rijker;

Neemt mijn overvloed toe.

Door dat gevoel dat ik mocht voelen,

Door dat speciale moment met jou,

Door de hoop die ik nu ervaar,

En de dromen die ik nu droom.

Dat alles voegt een stukje toe aan wie ik ben,

Ik ben rijker dan ik een moment geleden was.

Een continu verliezen en winnen. Voortdurend.

Afscheid nemen bestaat wél.

Filosofeer met mij, praat met me.

Vertel me waarom ik ik ben, en waarom jij jij bent.

Doe me denken aan de waarheid, de essentie van het leven

Het hart van de menselijke geest

Maak dat ik me mens voel

Geef me jouw gedachten

En draag ze aan me over in jouw armen

Laat jouw wijsheid door de aanraking van onze vingertoppen

Naar mijn ziel stromen

Haal me uit mijn cirkel

En maak me wegwijs in jouw vierkant

Leer me wat het is om anders te zijn

Buiten de wereld, buiten het denken, buiten mezelf

Wijs ’s avonds sterren aan die ik nooit eerder gezien heb

Por me in mijn zij om me op een persoon te wijzen die anders is

Iemand die buiten mijn cirkel  valt

Attendeer me op de aanwezigheid van niet-cirkelvormige-zaken in deze wereld

Verbreed mijn horizon

Vergeet niet jouw handen te vouwen

In die van mij

Jouw ogen te sluiten wanneer je ziet dat ik ze al gesloten heb

En praat samen met mij met Boven

Bid dat Boven mij leert wat het inhoudt om hier beneden te zijn

En dat Boven mij er op wijst dat ik niet voor niets beneden geplaatst ben

Onder Hem, onder de wolken, onder een dak, onder mijn eigen blonde haren

Dat is met een reden

Die ik zelf maar moeilijk zien kan

Help me die knipoog van Boven te begrijpen

Alsmede de harde les

Mijn knieën te buigen

Stil te worden

Te erkennen dat Hij meer is dan al het andere

Dat al het andere meer is dan ik

En dat ik minder ben dan jou

Waarom willen mijn knieën die knik niet maken?

Waarom weten mijn voeten enkel wat het is om op mijn tenen te staan?

Misschien moeten mijn benen eens onder mij vandaan geschopt worden

En mijn tenen er afgetrapt

Spreek daar met mij over!

Snijdt de waarheid aan als ware het een pasgebakken taart

En laten we beide niet schrikken wanneer deze niet smaakt

Prik naalden in mijn lichaam

En als je echt wat wilt bereiken,

Prik ze dan in mijn hart

Ik vetrouw op jouw eerlijkheid

En je tederheid tegelijk

Vertel me waarom jij jij bent, en ik ik

Drie dingen waar ik vandaag (weeral) bij bepaald werd. De wereld en de mensen zijn soms zo onverschillig, pijnlijk onverschillig. Een product van individualisme, van de mens gericht op zichzelf. Los van de ander. Los van God. Zich niet bekommerend om die ander, om God, om alles wat er buiten hem om is. Zich niets meer aantrekken van wat zij voelen. Die anderen. Van wat zij vinden en denken. Waar zij bang voor zijn. Dat is onverschilligheid. Geen keuze willen maken voor het een of het ander. Het kan je niet schelen.

Maar dat is géén leven; een leven van onverschilligheid. Het is niet zoals we zouden mogen leven. Het is verre van hoe Jezus leefde. Een levensstijl waarin onverschilligheid overheerst, is geen levensstijl die een christen past. Er wordt ons, júíst ons, gevraagd om het verschil te maken! En te kiezen. Ook al is het een keuze maken tussen een kop koffie en een glas chocomel. En ook al kies je voor beide; maar máák een keuze! Geloven we in God of doen we het niet? We moeten kiezen om Jezus te dienen, of om dat niet te doen. Maar niet half-half. Niet onverschillig! Dat kan niet, dat mag niet. Als er iets is dat mij verdrietig maakt is het onverschilligheid. En het doet me pijn te zien dat ik het zelf ook zo vaak ben…

En discipline. Het christen-zijn gaat zoveel om het hebben van discipline. De discipline om dagelijks tijd met God te nemen, te bidden, te lezen, te danken en bovenal daarin vol te houden. Niet opgeven bij tijdsdruk, vermoeidheid of het ontbreken aan concentratie. Het alles kunnen laten of juist niet laten voor Christus. De mogelijkheid om jezelf ondergeschikt te maken aan Zijn wil en Zijn almacht. Om je gedachten een halt toe te roepen wanneer dat nodig is. Om je agenda te schrappen wanneer dat gevraagd wordt. Om de zak m&m’s weg te kunnen leggen. Al die dingen, gericht op Boven. Wanneer al mijn handelen, mijn denken, mijn doen en mijn voelen naar Boven gericht zijn en ik dus in al die dingen als het ware mijn hoofd naar Hem ophef en op Hem zie ken ik discipline. Ben ik nederig, omdat mijn wil onderworpen is aan Hem. Dan ben ik gehoorzaam en is het Gods kracht in mij die bepalend is, niet langer mijn eigen kracht en verlangens. En zo zou het moeten zijn. Discipline! Anders proberen te denken. En dat altijd proberen, ook als het niet uitkomt. Als het pijn doet, als het lastig is. Kunnen stoppen met hetgeen ik bezig ben. Kunnen doorgaan met iets wat mij gruwelijk tegenstaat. En dat alles om Hem te dienen.

Zachtmoedigheid. De zachtmoedigheid die Jezus’ wandel en handel kenmerkt. Een levend voorbeeld was en is Hij. Dat roept mij op daarop te antwoorden in de vorm van ‘Hem te gelijken’ en eveneens zachtmoedig en vriendelijk te zijn naar de mensen om mij heen. Een opdracht van onmetelijke omvang. En juist om die reden een opdracht waar à la minute mee begonnen moet worden; laat er geen dag verloren gaan eer ik daaraan begin. Helaas zijn er al zovele dagen verloren gegaan… ‘Maar mij zachtmoedig als U, Heer, en nederig van hart’. En: ‘Uw voorbeeld roept, om te dienen ied’re dag. Gedragen door Uw liefd’ en kracht’.

Als er één vraag is die ik mijzelf geregeld stel dan is het deze: ‘kun je teveel van iemand houden?’

En ja, die vraag is zo breed dat je er onmogelijk een eenduidig antwoord op kan geven. Er komt zoveel kijken bij het vinden van een antwoord op die vraag. Je kunt zoveel invalshoeken bedenken van waaruit je deze vraag uitlegt. Maar vraag mij niet deze vraag concreter te maken. Durf het niet! Want deze vraag is niets concreter dan ik hem stel. Al die verschillende elementen die je er bij kunt denken hóren er bij. Al die invalshoeken…het is allemaal wezenlijk voor deze vraagstelling.

Laat ik een paar ‘kanten’ belichten. Kan het zo zijn dat je zóveel van iemand houdt of om hem of haar geeft dat het téveel is? Dat het fataal is, dat het ongezond is? Dat zou kunnen wanneer je liefde voor die persoon je relatie met God in de weg staat. Ook zou het kunnen dat je liefde voor die ene persoon je visie dusdanig versmalt dat je weinig oog hebt voor anderen behalve die ene persoon. Ook kan het als nare bijklank hebben dat je het gevoel krijgt die ander te ‘bezitten’, wat haast onvermijdelijk uitmondt in jaloezie. Maar daarbij stel ik me weer de vraag; hoe kan jaloezie onderdeel zijn van liefde?! Kán dat wel? En hebben we het dan nog wel over liefde? Of over jaloezie? Toch staat er in de bijbel dat God een jaloers God is…én Hij is een God van liefde. Blijkbaar gaat dat dan toch samen. Wat is er dan essentieel aan jaloezie? Misschien dat er in deze context in de bijbel over een andersoort jaloezie wordt gesproken dan wij mensen kennen. Een vorm van jaloezie die enkel bij God gekend is.

Als jaloezie het product is van teveel van iemand houden, lijkt het amper goed te kunnen zijn. Je zou ook nog jezelf kunnen verliezen in een dergelijke liefde. Teveel gericht zijn op die ander en je conformeren aan die persoon. Dat is ongezond. Maar tegelijkertijd…is dat niet juist de kern van liefdhebben? Gericht zijn op die ander, je aan hem of haar aanpassen; dat doe je immers uit liefde?!

Kun je teveel van iemand houden? Denk daar eens over na… Misschien is het wel onmogelijk. Daar liefde iets onbegrensd, onuitputtelijks is. Het is immers onmogelijk voor een moeder niet van haar kind te houden, ook al is het haar zevende. Liefde is geen pot groenten met een bepaalde inhoud en houdbaarheidsdatum.

Maar kun je dan nooit zelf ‘kapot’ gaan aan liefde? Kan het intense houden-van dat jij voor iemand voelt jezelf schaden? Als dat zo is, dan kun je inderdaad teveel van iemand houden. Maarja, ‘kapotgaan’ is toch iets dat totaal niet inherent is aan liefde? Of klopt mijn beeld van liefde misschien niet? Of wellicht kun je het woord ‘kapot’ ook weer op velerlei wijze uitleggen. Je zou fysiek gebroken kunnen raken door liefde. Maar mentaal niet… kan liefde je geest breken? Nee toch, want het ís een geestesproduct. Maar tegelijk kan liefde een positieve breuk tot stand brengen die onderscheid maakt tussen jezelf en de ander; tussen het goede en het slechte; tussen echte liefde en pseudo-liefde. Dus…kan liefde dan toch breken? En dus toch een destructief karakter hebben? En wat dan met de uitspraak dat liefde opbouwt en haat afbreekt? Of heeft liefde dan een pósitief destructief karakter?! Dát zou nog eens een omschrijving van liefde zijn! En een nieuwe vraag is zo ontstaan…

Zie hoe complex, deze materie. Liefde. Vragen. Houdenvan. Teveel. Teweinig. Denk erover na! Van alles dat je doet met wat er op je weg komt, vergeet één ding NOOIT: erover na te denken!

En bedenk ook wat voor mens jijzelf wilt zijn. Wil jij iemand zijn die teveel van iemand houdt (indien je aanneemt dat dat mogelijk is)? Of zit je liever aan de andere kant van het continuüm om op ‘safe’ te spelen? Bestaat er een ‘safe’ wanneer we spreken over liefde? Gaan die twee wel samen? Is risico niet onlosmakelijk verbonden aan liefde?

Denk na…! Voor jezelf. Voor de ander. Voor degenen van wie je houdt.

En de slotvraag: hield Jezus teveel van de mensen? Het antwoord op die vraag geeft een directe richting aan het antwoord op de vraag die centraal staat hier. Maar niet dat ik het antwoord op deze vraag weet hoor…